Op een grijze woensdagmiddag trekt Stijn Fens naar de Amsterdamse buurt waar zijn vader, literator Kees Fens, opgroeide. Wat begint als een wandeling door herinnering en melancholie, groeit uit tot een indringende zoektocht: wat is er zeventien jaar na zijn dood nog over van zijn vader – in de stad, in de Nederlandse letteren, en in Stijn zelf?
In deze tiende en laatste Kees Fens-lezing neemt Stijn het publiek mee langs de sporen van een man die voor alles een buitenstaander was. Zijn vader moest wel buiten de dingen blijven, want alleen van daaruit kon hij schrijven. Alleen door dat te doen kon hij wraak nemen op zijn armoedige jeugd in die vermaledijde jaren dertig.
Een lezing over vaders en zonen, over literaire nalatenschap, en over de troost en de last van herinnering.
***
Kees Fens (1929–2008) was een invloedrijke Nederlandse literatuurcriticus, essayist en hoogleraar moderne Nederlandse letterkunde aan de Radboud Universiteit. Hij schreef decennialang scherpe en liefdevolle stukken voor onder andere de Volkskrant, en ontving in 1990 de P.C. Hooftprijs voor zijn gehele oeuvre.
Stijn Fens (1966) is journalist en schrijver. Van 2024 tot 2025 was hij redacteur geestelijk leven bij Trouw. Ook schreef hij er elke zaterdag een column. Op 27 oktober 2015 was hij een van de vier journalisten die het eerste Nederlandstalige interview met een paus maakten. Onlangs kwam zijn nieuwe boek uit ‘Onder kardinalen’, een dagboek over het conclaaf van eerder dit jaar. Op dit moment werkt Fens bij KRO-NCRV.
***
.jpg)
