Nl En print deze pagina

Ma 23 apr 2018

  • Zaal
    Oosterhuiszaal
  • Dit evenement heeft reeds plaatsgevonden
 
Terug naar overzicht

Onbeperkt vruchtbaar

Grenzen aan maakbaar moederschap?

Er komen steeds meer oudere ouders. Wat is belangrijker: de wens van het ongeboren kind of die van de moeder? Moeten we alles wat de wetenschap toelaat ook willen? Met onder anderen Hedy d’Ancona, gynaecologen, medisch-ethici, juristen, donorkinderen en late moeders.

Een slimme meid bevriest haar eicellen op tijd. Of wendt zich na haar veertigste hoopvol tot een ivf-kliniek. Maar ze kan rond haar vijftigste ook afreizen naar een ‘wonderdokter’ in een privé-vruchtbaarheidskliniek in Tsjechië of Spanje, waar leeftijdsgrenzen voor moederschap fluïde zijn en ze aangekochte en bevruchte jonge eicellen kan laten plaatsen. En zo komen er in Nederland – en wereldwijd – steeds meer kersverse oudere moeders. Zwangeren in de midlife van hun leven, met nieuw leven op komst.

 Hoe ver mag je gaan voor een baby? Wiens belang staat voorop: dat van de moeder of van het ongeboren kind? Is er een leeftijdsgrens voor het moederschap? Waarom reizen Nederlandse vrouwen af naar buitenlandse vruchtbaarheidsklinieken? Mag je een kind op de wereld zetten zonder dat het de kans krijgt om zijn genetische ouders kan leren kennen? Moeten we alles willen wat mogelijk is?

We tasten de grenzen af met gynaecologen, medisch-ethici, juristen, feministen, donorkinderen, late moeders en een open gesprek met het publiek. Moderator is Larissa Pans, journalist, historicus en auteur van Onbeperkt vruchtbaar: een zoektocht naar de uiterste houdbaarheidsdatum van het moederschap (De Bezige Bij). Dit debat is tevens de doop van haar boek.

gasten

Oermoeder van het feminisme en oud-VWS Minister Hedy d’Ancona is naast haar rijke politieke en academische carrière onder meer bekend als één van de oprichtsters van feministisch maandblad Opzij. In 2002 won ze de Aletta Jacobsprijs; een prijs die wordt uitgereikt aan vrouwen met een academische opleiding, die een belangrijke rol vervullen op het gebied van vrouwenemancipatie.

Britta van Beers is rechtsfilosoof en universitair hoofddocent Rechtstheorie en Rechtsgeschiedenis bij de Vrije Universiteit in Amsterdam. Ze is gespecialiseerd in biomedisch recht, gezondheidsrecht en bio-ethiek, met een focus op de rechtsbeginselen van zelfbeschikking en menselijke waardigheid. Ze heeft de buitenlandse vruchtbaarheidsindustrie uitgebreid onderzocht en is daar zeer kritisch over.

Mariëlle van Pampus is werkzaam als gynaecologe bij het OLVG in Amsterdam. Als specialist op het gebied van verloskunde, houdt zij zich bezig met wat voor invloed ziekte en zwangerschap op elkaar hebben en wat dit betekent voor de moeder. Ze heeft veel oudere zwangeren onder haar hoede zette richtlijnen op over de medische begeleiding van veertigplus-zwangeren.

Annemiek Nap is gynaecoloog met een specialisatie in voortplantingsgeneeskunde. Ze was voorzitter van de NVOG-commissie die in 2016 besliste de leeftijd te verhogen van vrouwen om in aanmerking te komen voor vruchtbaarheidsbehandelingen: van 45 naar tot 50 jaar. Annemiek is daarnaast onder meer co-auteur van Endometriose de baas! en momenteel werkzaam bij het endometriosecentrum Rijnstate te Arnhem.

José Knijnenburg is directeur van Freya: een vereniging voor mensen met vruchtbaarheidsproblemen. Freya probeert de acceptatie van vruchtbaarheidsproblemen te bevorderen, verstrekt informatie en biedt ondersteuning aan mensen die kampen met vruchtbaarheidsproblemen. Zelf is José moeder van een tweeling, die met behulp van een IVF-behandeling verwekt is.

Steph Raeymaekers, zelf verwekt met behulp van een zaaddonor, is voorzitter van Donorkinderen VZW en auteur bij Donor Detectives; een platform dat ondersteuning biedt aan mensen die geboren zijn vanuit (anonieme) zaad en/of eiceldonatie. Op haar blog Steph Zoekt Familie schrijft ze op een persoonlijke manier over haar zoektocht naar haar biologische vader en linkt naar actuele onderzoeken, nieuwtjes en rechtszaken omtrent donor- en draagmoederkinderen.

Marieke Schellart maakte in 2010 op haar 37e de documentaire Ei voor Later over de worsteling met haar kinderwens, (nog) geen partner in zicht en een doortikkende biologische klok. Deze film startte de maatschappelijke discussie (en groeiende acceptatie) van eicelinvriezen om sociale redenen. Inmiddels is Marieke 44 jaar en vorig jaar bevallen van een kerngezond dochtertje, met behulp van haar toentertijd ingevroren eicellen. Aan deze 'late moeder nieuwe stijl' wordt het eerste exemplaar van Onbeperkt vruchtbaar uitgereikt.

Beeld via The New York Times & Vanity Fair.



Bel me terug Stel een vraag