Nl En print deze pagina
Tamarah Benima

Tamarah Benima

In De Rode Hoed zat ik voor de allereerste keer van mijn leven in een forum, in 1991. Huub Oosterhuis hoorde mij en liet mij, toen nog volkomen onbekend, een Abel Herzberglezing geven, een jaar later. Ik leerde er Ischa Meijer, prins Claus en Colet van der Ven kennen, die vrienden werden. Het veranderde mijn leven. Maar er was meer. De israelische schrijver David Grossman sprak op uitnodiging van het Nieuw Israelietisch Weekblad in De Rode Hoed. Mijn tijd als bestuurslid was zeer leerzaam. En aan de Kerstmissen onder leiding van Huub kon ik, als Jodin, zonder probleem deelnemen, want er werd niets gezegd dat mij als Jodin onaangenaam zou zijn. Het afgelopen jaar was De Rode Hoed dankzij Ton van Brussel opnieuw een voor mij nieuw podium: voor het geven van hoorcolleges over Jodendom. Als ik erover nadenk realiseer ik me dat De Rode Hoed het openbare 'gebouw' is geweest waar ik de meest verschillende kanten van mijzelf heb kunnen laten zien. Al was het maar omdat ik er twee keer spectaculaire kleding heb kunnen dragen, waar vrienden het nog over hebben. Mijn leven in Nederland zou een stuk saaier, minder creatief, minder uitgesproken en minder diep zijn geweest zonder deze plek waar je kunt 'schuilen', maar 'schuilen' niet nodig is vanwege… vanwege van alles en nog wat dat niet onder woorden te brengen is, of het moet zijn vriendschap, liefde, nieuwsgierigheid en scherpzinnigheid. Tamarah Benima rabbijn en publiciste (beeld: Malin G. Kundi)

Klik hier voor een overzicht van alle testimoniums.


Bel me terug Stel een vraag